Miłość
Słowo "miłość" stało się współcześnie ofiarą tak licznych nadużyć, że praktycznie biorąc w mowie potocznej straciło już konkretny sens. W ustach różnych ludzi może ono bowiem oznaczać zupełnie co innego, a najczęściej po prostu nic nie znaczy. Ot, jeszcze jedno puste słowo, które ładnie brzmi i którym można zrobić czasem dobre wrażenie. Z drugiej strony czujemy jednak, że słowo "miłość" dotyka jakiejś tajemnicy człowieka, która sprawia, że wznosi się on na wyżyny swojego człowieczeństwa. Wiemy dobrze, że tam, gdzie zabraknie miłości, bardzo szybko dzieją się rzeczy nieludzkie. Jeżeli miłość jest ukierunkowaniem się na dobro, to wynika z tego, że miłość jest postawą wymagającą racjonalnego myślenia. Zaangażowanie rozumu jest bowiem niezbędne, żeby możliwie trafnie rozpoznać, co jest dobrem dziecka, Ojczyzny, partnera małżeńskiego itd. Skoro działanie wynikające z miłości ma na celu dobro tego, kto jest kochany, nie może to być działanie podejmowane na oślep. Dlatego wbrew potocznym skojarzeniom, głęboko pojęta miłość i bezmyślność wzajemnie się wykluczają. Miłość rozumiana jako angażowanie się dla dobra innego człowieka łączy się zawsze z ponoszeniem osobistych kosztów. Jeżeli matka czuwa przy chorym dziecku w nocy, to potrzebną opiekę dziecko otrzymuje za cenę zdrowia swojej matki. Taka miłość zawsze łączy się więc z jakąś ceną, którą człowiek gotów jest zapłacić. Wiemy dobrze, że w naszej historii za wspólne dobro, jakim jest Ojczyzna, nieraz trzeba było płacić własnym życiem - i wielu Polaków tę najwyższą cenę zapłaciło. Tam gdzie nie ma gotowości do złożenia osobistej ofiary, nie należy więc mówić o miłości, ale o sentymentach, z których w praktyce zwykle niewiele wynika.